Podlaski Ogród Botaniczny

Instagram YouTube
pl en
Gatunki roślin
Jasnotowate
obrazek

Bukwica zwyczajna

Stachys officinalis (L) Trevisan

Inne nazwy: bukwica zwyczajna, bukwica czerwona, betonijka, betonika, czyściec lekarski

Roślina wieloletnia występująca w Europie i północnej Azji. W Polsce rośnie na łąkach, w zaroślach i polanach śródleśnych.

Bukwica znana była już w starożytności jako roślina lecznicza i magiczna. Cesarz rzymski August twierdził, że leczy ona, co najmniej 47 różnych chorób. W starożytnym Egipcie uważano ją za roślinę, która ma moc odpędzania złych duchów oraz chroni przed wizjami i złymi snami. Owoce bukwicy znaleziono podczas prac wykopaliskowych w Biskupinie i Gnieźnie. Dawniej wierzono, że roślina ta jest strażnikiem ludzkich dusz.

Ziele bukwicy zawiera duże ilości garbników, cholinę, gorycze, sole mineralne, witaminę C, irydoidy i ślady olejku lotnego.

Obecnie w lecznictwie bukwica stosowana jest głównie jako lek przeciwbiegunkowy i ściągający. Wyciągi wodne z ziela podaje się w nieżytach żołądka, jelit oraz lekkich zatruciach pokarmowych i biegunkach u dzieci. Ponadto ziele stosowane jest w astmie, bólach głowy, bezsenności, artretyzmie, reumatyzmie, gośćcu stawowym, ischiasie, osłabieniu nerwowym, w dolegliwościach płucnych, krwiopluciu, zawrotach głowy i zaflegmieniu dróg oddechowych.

Zewnętrznie napary i odwary z ziela bukwicy wykorzystuje się do okładów na rany, w zakażeniach skóry bakteriami ropotwórczymi i zarodnikami grzybów. Ponadto na czyraki, wrzody, trudno gojące się rany, a także na owrzodzenia żylakowe nóg. Moczenie stóp w naparach z bukwicy eliminuje nadmierną ich potliwość.

Liście bukwicy używane bywają jako namiastka herbaty.

Bukwica może być sadzona jako roślina ozdobna i miododajna.

 

Sklep internetowy

Dary natury

Ziołowy zakątek

współpraca