Podlaski Ogród Botaniczny

Instagram YouTube
pl en
Gatunki roślin
Piżmaczkowate
obrazek

Bez czarny

Sambucus nigra L.

Inne nazwy: dziki bez czarny, bez lekarski, bez aptekarski, bez biały, hyćka, hyczka, holender, bzowina

Krzew lub małe drzewo występujące w całej Europie, północno-zachodniej Afryce i Azji Mniejszej. W Polsce występuje pospolicie na miedzach, brzegach lasów, zrębach leśnych, na rumowiskach i nieużytkach, w parkach, czasem sadzony w ogrodach jako roślina ozdobna.

Bez czarny znany był już ludom pierwotnym, o czym świadczą znaleziska z epoki kamiennej. W starożytności bez stosowano jako lek moczopędny, przeczyszczający, przeciw ukąszeniom żmij, oparzeniom i wrzodom. Rzymianie bzu używali do farbowania włosów. Święta Hildegarda zalecała liście bzu przeciw żółtaczce. Korzeń gotowany w winie był lekiem na puchlinę i ukąszenia węża, liście w postaci okładów na stany zapalne, oparzenia i ukąszenia przez psy, kwiaty – dla zwiększenia laktacji i uśmierzenia bólu.

W lecznictwie ludowym kwiaty bzu stosowano jako lek napotny, przeciwgorączkowy, do okładów przy egzemach i wrzodach jak również do płukania jamy ustnej i gardła. Sok i powidła z owoców od najdawniejszych czasów stosowane były w chorobach gorączkowych. Wykorzystywano również korę z korzeni i pędów bzu czarnego.

We współczesnej medycynie zastosowanie mają kwiaty i owoce bzu. Kwiaty stosuje się w chorobach przebiegających z podwyższona temperaturą ciała, do płukania jamy ustnej i gardła w anginie, jako środek moczopędny, w reumatyzmie i do kąpieli kosmetycznych. Owoce zaliczane są do środków „czyszczących krew”, działaja napotnie, moczopędnie, a w większych dawkach także lekko przeczyszczająco, dzięki czemu ułatwiają usunięcie z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii. Ma to duże znaczenie w schorzeniach reumatycznych, skórnych i chorobach zakaźnych.

W przemyśle spożywczym owoc bzu używany jest jako naturalny barwnik win owocowych, marmolad i dżemów.

Sklep internetowy

Dary natury

Ziołowy zakątek

współpraca