Podlaski Ogród Botaniczny

Instagram YouTube
pl en
Gatunki roślin
Pokrzywowate
obrazek

Pokrzywa zwyczajna

Urtica dioica L.

Inne nazwy: pokrzywa parząca, pokrzywa wielka, pokrzywa dwupienna, parzawka, żgajka.

         Pokrzywę spotyka się niemal na całej kuli ziemskiej, głównie jednak w strefie klimatu umiarkowanego.

Lekarze starożytni wysoko cenili pokrzywę. Stosowali ją głównie jako lek pobudzający krwawienia miesiączkowe oraz zmiękczający czyraki. Jej młode liście, przypominające w smaku szpinak, zjadane wiosną jako warzywo były znanym środkiem „czyszczącym krew”. Przy paraliżu zalecano nacieranie świeżą pokrzywą kończyn, „aż się jakieś czucie w nich pojawiało”. Przyrządzano z nich także zupę, popularna zwłaszcza w krajach skandynawskich.

         We współczesnym lecznictwie stosuje się liście i korzenie pokrzywy. Liście pokrzywy są zasobne w chlorofil, związek przypominający hemoglobinę. Służy on do produkcji preparatów stosowanych w leczeniu niedokrwistości i choroby popromiennej. W leczeniu niewielkich krwawień z przewodu pokarmowego wykorzystuje się liście ze względu na dużą zawartość witamin. Wyciągi z liści pokrzywy pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i działają żółciopędnie. Ułatwiają także trawienie, przyswajanie pokarmów i prawidłowy przebieg procesów przemiany materii. Przyspieszają również wydalanie z organizmu wszelkich toksyn. Z tego względu wiele kuracji odmładzających, polega na codziennym wypijaniu świeżego soku z pokrzywy.

         Medycyna ludowa zaleca miód pokrzywowy jako skuteczny środek profilaktyczny przeciw nowotworom oraz wzmacniający dla rekonwalescentów po wyniszczających chorobach.

         Korzenie pokrzywy jeszcze silniej eliminują szkodliwe produkty przemiany materii. Mają także korzystny wpływ na mieszki włosowe oraz gruczoły potowe i łojowe. Używane są zewnętrznie w łupieżu, łojotoku skóry i wypadaniu włosów.

Sklep internetowy

Dary natury

Ziołowy zakątek

współpraca